In 2012 zat ik ’s avonds in Koersel aan een benzinetank te tekenen. Niet voor een klant — gewoon omdat Harley-Davidson een wereldwijde wedstrijd had uitgeschreven en ik dacht: waarom niet.
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!Een paar maanden later bleek ik gewonnen te hebben. Tegen meer dan drieduizend ontwerpers uit zestien landen.
Waarom ik het deed
Er zat geen plan achter. Ik was toen al ruim vijftien jaar bezig met grafische vormgeving, en dat werk is grotendeels dienend: je vertaalt wat een klant nodig heeft naar iets dat werkt. Dat doe ik graag, daar zit mijn vak in. Maar af en toe moet je ook eens iets maken waarbij niemand over je schouder meekijkt.
De opdracht was simpel: ontwerp je eigen tank. Geen briefing, geen doelgroep, geen budget waar rekening mee te houden viel. Alleen het oppervlak en wat je ermee wilde doen.
Wat ik eruit heb geleerd
Achteraf gezien heeft die wedstrijd me meer opgeleverd dan een prijs. Vooral dit: als je alle beperkingen weghaalt, merk je pas waar je eigen smaak zit. Ik ontdekte dat ik van gelaagdheid houd — van beeld dat je op afstand meteen herkent, maar dat van dichtbij nog iets extra’s geeft. Dat principe gebruik ik nu nog steeds, ook bij een logo voor een frituur of een folder voor een houthandel.
Het tweede: durven kiezen. Bij een wedstrijd kan je niet terugvallen op “de klant wilde het zo”. Je moet zelf beslissen en ermee leven. Dat maakt je scherper in gesprekken met klanten, omdat je beter kan uitleggen wáárom iets werkt in plaats van alleen dát het werkt.
Van tekening naar motor
Motorrijden is er daarna bijgekomen. Niet omdat het hoorde bij het winnen, maar omdat ik er tijdens het ontwerpen zo diep in was gedoken dat het bleef hangen. Het is nu een van mijn hobby’s, naast film, muziek, festivals, tennis en fitness.
Dat klinkt als een opsomming voor een profielpagina, maar er zit een reden achter. Creativiteit is geen kraan die je opendraait. Je moet er iets in stoppen voor er iets uitkomt. Een concert, een goede film, een rit door de Ardennen op een zondag — dat vult iets aan waar ik maandag weer uit put.
Waarom dit iets zegt over samenwerken
Ik vertel dit verhaal niet om indruk te maken met een award. Ik vertel het omdat het iets laat zien over hoe ik werk.
Bij mij zit je niet aan tafel met een accountmanager die je briefing doorgeeft aan een ontwerper die je nooit spreekt. Je zit met de persoon die het ook effectief maakt. Dat betekent dat je vragen direct beantwoord krijgt, en dat wat jij vertelt niet onderweg verwatert.
Vanuit Koersel, hier waar ik opgroeide en nog altijd woon met mijn vrouw Petra en zoon Mathias, werk ik voor zelfstandigen en kmo’s in heel Limburg en daarbuiten. Klein genoeg om je persoonlijk te kennen, ervaren genoeg om te weten wat werkt.
Meer zien? Het volledige verhaal achter de wedstrijd staat op de pagina over de award, en mijn werk vind je in het portfolio. Of begin gewoon met een gesprek — dat is meestal het snelst.